Conferentie Tijd voor Actie! geeft nieuwe impuls

De positie van vrouwen is de afgelopen jaren eerder verslechterd dan verbeterd. Het is tijd om actie te voeren, vonden vrouwengroepen en ontwikkelingsorganisaties, verzameld in de Initiatiefgroep Beijing+10. Zij organiseerden op 15 januari in Utrecht de conferentie Beijing+10, Tijd voor Actie! Lees hier over de speeches, de discussies in workshops en interviews met de deelnemers. Wat heeft Nederland gedaan om de afspraken van de Vierde VN-Wereldvrouwenconferentie in 1995 in Beijing uit te voeren? Bitter weinig, zo blijkt.
Hoog tijd om het heft in eigen handen te nemen. De uitkomsten van deze conferentie zullen resulteren in een Agenda voor de Toekomst, met actiepunten voor de regering én voor vrouwenorganisaties. Deze wordt op 8 maart aan Minister De Geus van Sociale Zaken aangeboden. Het ROC-college in Utrecht lijkt wel een bijenkorf. Zo’n 600 vrouwen en een enkele man zijn naar de conferentie Tijd voor Actie! afgereisd. Oude bekenden begroeten elkaar hartelijk. Anderen lopen langs de stands van de organiserende vrouwengroepen en ontwikkelingsorganisaties. ‘Everyone who is against the oppression of women is a feminist’, klinkt het uit de open aula. De leeftijd van een krappe meerderheid ligt boven de vijftig. Overigens is het publiek heel divers van kleur en signatuur. En de jongste ligt in een kinderwagen te slapen. Het zoemt overal, een veelbelovend begin. ‘En nu moet het heel stil zijn – ik wil dat er zo dadelijk geen geroezemoes meer horen - ook niet op de gangen!’ roept dagvoorzitter Sandra Rottenberg. De ‘arena’ in de aula is vol, vrouwen komen met klapstoelen aanlopen om boven nog aan te kunnen schuiven.	Een oudere dame zit op een omgekeerde vuilnisbak naast een kennis op klapstoel. Hier en daar een man in het publiek. Een oudere met snor, vast een beleidsmaker? Een jongen in spijkerbroek en sweater – een student wellicht? Nog steeds komen er mensen binnen. Bij de garderobe begroeten vrouwen van middelbare leeftijd elkaar, iemand zit op de trap het programma te bestuderen. Foto’s gemaakt tijdens de Vierde VN-Wereldvrouwenconferentie in Beijing 1995 sieren de wanden. In een ‘reactiehoek’ kunnen de deelneemsters hun standpunten ophangen. Er is weinig gebruik van gemaakt. Een opmerking: ‘Te veel jargon en deskundigentaal voor zo’n brede publieksbijeenkomst.’ De meeste deelnemers vinden het echter een inspirerende dag. Bovendien ervaren sommigen het als een reünie. Maar ze zijn niet alleen gekomen om elkaar weer eens te spreken. Voor iedereen is het ook een dag van netwerken, nieuwe mensen leren kennen en geïnspireerd worden. Wie weet wat voor nieuwe initiatieven er uit deze dag voortspruiten! (LB, HM en RR)